طعم بلا ، چاشنى پذيرد . » « پس هر گاه خدايش امتحان بلا فرمايد و او در مقام نفس است ، حمل بلا ننمايد و جزع و بيتابى بر او غالب آيد و حبس نفس بر او دشوارست و بىخبر از طمأنينهء شكيبايى و اصطبار . و اما اوحش منازل در راه محبت از اين رهگذر است كه محبت ، مقتضى انس به محبوب و التذاد به بلاست ، از جهت مشاهدهء مبتلا در آن و اختيار مراد محبوب ، و صبر اقتضا مىكند كراهت بلا را چنان كه گذشت . و اين است كه صبر و رضا ، منافى يك ديگرند و ناخوشتر در مقام توحيد كه صابر را دعوى تجلد است و هر دو از مرغوبات نفس مىباشد و توحيد را اقتضاى فناى نفس است پس مىباشد ناخوشتر ، زيرا كه ثبات نفس در مقام توحيد از اقبح منكرات است ؛ بلكه رضا با بزرگى قدر و علوّ امرش ، نزد اهل تحقيق از اول مسالك توحيد است ؛ زيرا كه سلوك ايشان به فناى در توحيد به ذاتهاى ايشان است و رضا فناى اراده در ارادهء حق متعال و وقوف صادق با مراد اوست و فناى صفت قبل از فناى ذات است . و به اين تحقيق ، منافات صبر و رضا با يك ديگر براى تو مبيّن شد و بعد مسافت و شدت مسالكى كه در ميانهء اين هر دو است ، معيّن گرديد .